سلام!
من دوباره اینجا هستم.باید اعتراف کنم که در یک سکوت طولانی باقی مانده بودم.سکوتی که به سان باتلاقی مخوف،هر چه بیشتر در آن پیش می رفتم،بیشتر گیر می کردم و فرو می رفتم.تصمیم گرفتم که به هر راهی که شده این سکوت را بشکنم.حتی ناقص و مختصر.
حرف هایم خیلیییی زیاد هستند.به قدر تمام این ۲ سال و ۹ ماه حرف نگفته و نانوشته دارم.دیگر نمی توانستم طلسم ننوشتن در وبلاگ را تحمل کنم.آخرین پست من در اواخر مهر ماه ۱۴۰۲ نوشته شده است.آن زمان در آستانه ماه ۸ بارداری ام بودم.
اکنون آن فرزند دلبندم که آن موقع جنینی بیش نبود،پسری است با سن ۲ سال و ۸ ماه.پسرم از بدو تولدش تا همین الان تقریبا ۸۰ درصد شبانه روزمان را به خودش اختصاص داده است.
روزها از پی هم گذشتند و پسر نازم بزرگ تر شد.اوج شیرین بودن محمدعلی مامان از ۶ ماهگی تا ۱۸ ماهگی بود.الان هم خیلی شیرین است ولی آن زمان ها به خصوص تا زمانی که چهار دست و پا می رفت خیلی قلمبه بود و صورت گرد و دست و پاهای کپل داشت.خیلی روزهای شیرینی بودند.ولی من از بعد زایمان تا ۱۸ ماهگی پسرم،دچار افسردگی و وسواس فکری و اضطراب شدیدی شده بودم.حالا دلایلش بماند…
سال ۱۴۰۳ سالی بود که اولین بار شاهد درگیری مستقیم ولی محدود با اسرائیل بودیم.


آخرین نظرات: