مدتی هست که از نوشتن به خصوص وبلاگ نویسی دور افتاده ام.اگر بخواهم صادق باشم باید بگویم که نه تنها از وبلاگ نویسی بلکه از نوشتن در دفترچه،سایت ویرگول و کانال شخصی ام هم خیلی عقب افتاده ام.یکی از علت هایی که منجر به کم کاری ام در این زمینه شده را می دانم؛پارسال خرداد ۱۴۰۰ وقتی دوره نویسندگی خلاق شاهین کلانتری به پایان رسید،آن هم دوره ای که قریب به سه سال ادامه داشت خیلی روی نوشتنم تاثیر گذاشت.این یکی از بهانه های کم کاری من در جهت کم نویسی و دیرنویسی است.دلایل دیگر بیشتر مربوط به اهمال کاری و سرگرم بودن به زندگی شخصی ام و اهداف دیگر و روزمرگی است.
اما حالا تصمیم دارم مجدد از نو شروع کنم.معتقدم که نوشتن به صورت گروهی و هدفمند و به شکل حضور در کلاس(آنلاین یا حضوری)اثر بخش تر است.اما من فعلا امکان شرکت در کلاس دیگری را ندارم.

یک پاسخ
سلام زهره عزیز
خوبید؟
ما قبلا هم در ارتباط بودیم باهم؟
بابت تداوم در نوشتن، منم خیلی منظم عمل نمیکنم.
اینسری چالش صدداستانک شاهین کلانتری بهانهای شد تا جدیتر و متمرکزتر بنویسم.
به نظرم تنها راهش هم همینه.
یکی باشه که آدم رو هل بده و مجبور به نوشتن کنه؛ وگرنه این دغدغهها هر روز باعث عقبانداختن کار نوشتن میشن.
قطعا یک عامل انگیزهبخش، چه بیرونی و چه درونی، کمککننده ست.
من خوشحال میشم همراهی شما رو ببینم.
تقریبا تا الان بیست و دو داستانک پیش رفتیم که البته خودم نصفش رو باید بریزم دور:)))
اجبار از یک بعدی خوبه، از یک بعد هم باعث پایین اومدن کیفیت نوشتن میشه.
آدم هر روز نمیتونه اثر خوب تولید کنه.
اینه که سعی کردم بنویسم. حالا این وسط چندتاش قابل ارائه باشه مهم نیست.
از صدتا، پنجاهتا هم قابل قبول باشه، کلی هست.:))
پیشنهادم اینه که شما از امروز همراه این چالش بشید و سعی کنید هر روز یک داستانک بنویسید. خوب و بدش به کنار.
الان هفتاد و هشت تا میتونید بنویسید. 🙂
با افتخار میام میخونمتون.