بازگشت به خانه

سلام!

من دوباره اینجا هستم.باید اعتراف کنم که در یک سکوت طولانی باقی مانده بودم.سکوتی که به سان باتلاقی مخوف،هر چه بیشتر در آن پیش می رفتم،بیشتر گیر می کردم و فرو می رفتم.تصمیم گرفتم که به هر راهی که شده این سکوت را بشکنم.حتی ناقص و مختصر.

حرف هایم خیلیییی زیاد هستند.به قدر تمام این ۲ سال و ۹ ماه حرف نگفته و نانوشته دارم.دیگر نمی توانستم طلسم ننوشتن در وبلاگ را تحمل کنم.آخرین پست من در اواخر مهر ماه ۱۴۰۲ نوشته شده است.آن زمان در آستانه ماه ۸ بارداری ام بودم.

اکنون آن فرزند دلبندم که آن موقع جنینی بیش نبود،پسری است با سن ۲ سال و ۸ ماه.پسرم از بدو تولدش تا همین الان تقریبا ۸۰ درصد شبانه روزمان را به خودش اختصاص داده است.

روزها از پی هم گذشتند و پسر نازم بزرگ تر شد.اوج شیرین بودن محمدعلی مامان از ۶ ماهگی تا ۱۸ ماهگی بود.الان هم خیلی شیرین است ولی آن زمان ها به خصوص تا زمانی که چهار دست و پا می رفت خیلی قلمبه بود و صورت گرد و دست و پاهای کپل داشت.خیلی روزهای شیرینی بودند.ولی من از بعد زایمان تا ۱۸ ماهگی پسرم،دچار افسردگی و وسواس فکری و اضطراب شدیدی شده بودم.حالا دلایلش بماند…

سال ۱۴۰۳ سالی بود که اولین بار شاهد درگیری مستقیم ولی محدود با اسرائیل بودیم.

به اشتراک بگذارید

عضویت در خبرنامه

بخش‌های سایت من:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پست های مرتبط